Η ιστορία ως απαγγελία ψυχής
Ο Μάρτης του 2015 στάθηκε μήνας βαριάς ιστορικής ανάσας. Στις 23 του, μέσα στην κατάμεστη αίθουσα της Ομοσπονδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων στη Θεσσαλονίκη, ο λόγος ντύθηκε πατρίδα. Εκεί, στην εορταστική εκδήλωση της Εθνικής Παλιγγενεσίας που διοργάνωσε η Αμφικτυονία Ελληνισμού, ζωντάνεψε το ιστορικό μου ποίημα «Η εμψύχωση του Κολοκοτρώνη», σαν να σηκώθηκε για λίγο ο Γέρος του Μοριά από το χώμα της μνήμης για να μιλήσει ξανά.
Ο Μάης ήρθε πιο τρυφερός, μα εξίσου φορτισμένος. Στις 10 του μήνα, στο Δημοτικό Σχολείο Κομνηνών, η μάνα πήρε φωνή. Η παραμυθο-ιστορία «Η μάνα της προσφυγιάς» απλώθηκε σαν προσευχή στη γιορτή που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Ποντιακός Σύλλογος Κομνηνών. Μαζί με την Απαγγελτική μου Ομάδα «ΠΡΟΓΟΝΙΚΗ», οι φωνές των Μαρία Σεράση, Χριστίνα Χαρούνη, Μαρία Τσιλφίδου, Νατάσα Μποζ και Βούλα Χουρεμίδου έπλεξαν τον λόγο με το βίωμα. Και η ποντιακή ψυχή τραγούδησε μέσα από τη φωνή της Σοφίας Καραμανλίδου, καθώς η λύρα του Άκη Παντζούρη κρατούσε τον ρυθμό της μνήμης.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 17 Μαΐου, Κυριακή πρωινή, η μνήμη έγινε συλλογικό χρέος. Σε συνεργασία με τον Δήμο Εορδαίας, την Αμφικτυονία Ελληνισμού, τον Πολιτιστικό Ποντιακό Σύλλογο και τον Φυσιολατρικό Όμιλο Κομνηνών, παρουσιάστηκε το ποιητικό μου έργο στην ποντιακή διάλεκτο, αφιερωμένο στο Μνημόσυνο της Γενοκτονίας των Ποντίων. Ο λόγος ακολούθησε το τρισάγιο, τα στεφάνια, την επιστημονική κατάθεση του καθηγητή και συγγραφέα Κώστα Νίγδελη, για να καταλήξει σε έναν ποιητικό θρήνο. Πλήθος απαγγελλόντων ένωσαν τις φωνές τους -ανάμεσά τους η Σοφία Καραμανλίδου, η Σοφία Κατωτοικίδου, η Βούλα Κόκλη, η Νατάσα Μποζ, η Βαλεντίνη Πουλτίδου, η Μαρία Σεράση, η Άννα Σμυρλόγλου, η Μαρία Τσιλφίδου, η Παρθένα Τσοκτουρίδου, η Χριστίνα Χαρούνη και η Βούλα Χουρεμίδου- ενώ η λύρα και το τραγούδι του Γιάννη Κατωτοικίδη σφράγισαν την τελετουργία. Ξεχωριστή ήταν η συμμετοχή της Ντάνα Λυκίδου και των είκοσι ενός μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Κομνηνών, ως υπόσχεση συνέχειας. Τη στιγμή αιχμαλώτισε ο φακός της Ελένης Νικηφορίδου, ενώ τα μέσα ενημέρωσης κατέγραψαν το γεγονός ως πράξη μνήμης.
Στο τέλος της άνοιξης, στις 30 και 31 Μαΐου και την 1η Ιουνίου, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Ποντιακού Συλλόγου Κομνηνών βρήκαν στέγη στο σχολείο της Τοπικής Κοινότητας, μετατρέποντας τον χώρο της γνώσης σε χώρο ζωντανού πολιτισμού.
Και όταν ο Σεπτέμβρης του 2015 έφερε τη σιωπή της περισυλλογής, ο λόγος πήρε έντυπη μορφή. Εκδόθηκε η ποιητική μου συλλογή με δοκίμια «Σαρκοφάγου οιμωγές» από τις εκδόσεις «εχέδωρος», καθώς και το μυθιστόρημά μου «Το τελευταίο αντίο της μάνας» - δύο βιβλία ως αποτύπωμα μιας πορείας όπου η ιστορία, η προσφυγιά και η μνήμη συναντούν την ποίηση για να μην ξεχαστούν.