Ένα έτος στις Γραμμές του Πολιτισμού
Το 2009 ξεκίνησε για μένα με μια απροσδόκητη χαρά και βαθιά συγκίνηση. Στις 21 Φεβρουαρίου, σε μια λαμπρή βραδιά στο ξενοδοχείο «ΦΙΛΙΠΠΕΙΟΝ» της Θεσσαλονίκης, βρέθηκα ανάμεσα σε σημαντικά πρόσωπα των γραμμάτων και της τέχνης, όταν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας με τίμησε με Τιμητική Διάκριση για την προσφορά μου στα ελληνικά γράμματα και τον πολιτισμό. Η βράβευση αυτή ήταν περισσότερο από έναν τίτλο· ήταν η αναγνώριση της αγάπης και της συνέπειας σε ό,τι αγαπώ: τη λέξη, το βιβλίο, την έμπνευση.
Τους επόμενους μήνες, οι μέρες γέμισαν δημιουργία και παρουσίαση. Στις αρχές Απριλίου, με την καθοδήγηση και τη συνεργασία επιστημόνων και νέων καλλιτεχνών, παρουσίασα το παραμύθι μου για τους διαβητικούς, «Ο κόκκινος ποταμός», σε μια εκδήλωση γεμάτη χρώμα, ήχους αρμονίου και παντομίμα που ζωντάνεψε τα λόγια μου. Τον Μάιο, μέσα στη συγκίνηση και τη μνήμη, παρουσίασα την «Προσφυγική ραψωδία (1922)» σε εκδηλώσεις αφιερωμένες στη Γενοκτονία των Ποντίων· ποίηση, μουσική και ψαλτική ενώθηκαν για να μεταφέρουν τον θρήνο και την ελπίδα, από τη Θεσσαλονίκη έως την Κοζάνη.
Η δημιουργικότητα δεν γνώριζε ανάπαυλα. Τον Αύγουστο εξέδωσα τη συλλογή παιδικών θεατρικών έργων «Τα Μορμολύκεια», και το φθινόπωρο ανέλαβα τη λογοτεχνική στήλη «Αμφικτυονίες» στην εφημερίδα «ΥΨΗΛΗ ΤΑΣΗ». Στις εκδηλώσεις που ακολούθησαν, παρουσίασα ποιητικές συλλογές, απήγγειλα ποιητικές διασκευές και μοιράστηκα το λόγο μου με κοινό κάθε ηλικίας.
Το 2009 έκλεισε για μένα με μια κορύφωση τιμής και αναγνώρισης. Στο Α' Παγκόσμιο Συνέδριο των Αμφικτυόνων στη Θεσσαλονίκη, μου απονεμήθηκε το Βραβείο του Αμφικτύονος Πινδάρου στον παγκόσμιο ποιητικό διαγωνισμό για το έργο μου με θέμα «Αμφικτυονίες - Ολυμπιακή Ιδέα: δυο διαχρονικοί πανάρχαιοι θεσμοί». Ήταν μια στιγμή που ένιωσα να συναντάται η προσωπική μου πορεία με τον πανανθρώπινο πολιτισμό· η λέξη μου, πλέον, δεν ανήκε μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους όσους αγαπούν τη γραφή και την τέχνη.
Το 2009, λοιπόν, δεν ήταν απλώς ένας χρόνος· ήταν μια πορεία μέσα στον χρόνο, γεμάτη τιμές, δημιουργία και συγκίνηση, όπου κάθε βήμα με πλησίαζε λίγο περισσότερο στην καρδιά του πολιτισμού και στη δύναμη της ελληνικής γραφής.