Ελεύθεροι ή πολιορκημένοι;

Αναρωτηθήκατε ποτέ, φίλες και φίλοι, τι από τα δύο είστε; 

Διότι αν είστε ελεύθεροι, είναι αδύνατο να είστε δούλοι στα πάθη σας και να κυριαρχείστε απ' αυτά, σύμφωνα με την Πυθαγόρεια σκέψη.

Αν είστε πολιορκημένοι, τότε δεν ξέρετε να διαχειριστείτε ανθρώπους και καταστάσεις.

 Όσα πτυχία κι αν έχετε είναι άχρηστα, διότι δεν γνωρίζετε το μυστικό της αλλαγής.

Ποιο είναι αυτό;

Να εστιάσετε όλη την ενέργεια σας στο πώς να πολεμήσετε τα παλιά και να χτίσετε καινούργια, σύμφωνα με τον βαθυστόχαστο Σωκράτη.

Εκτός κι αν είστε "ελεύθεροι πολιορκημένοι", οπότε πρέπει να επιχειρήσετε να οδηγηθείτε με πλήρη συνείδηση στη θυσία για την κατάκτηση της ολοκληρωτικής ελευθερίας σας νικώντας όλους τους πειρασμούς με υπευθυνότητα, δυναμική αντίσταση κι εσωτερική θέληση.

" Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέληση μου βράχος", στ. 51, Διονύσιος Σολωμός, ποίημα "Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι".

Για όσους αναρωτιούνται αν είναι ελεύθεροι ή πολιορκημένοι, ας ψάξουν κατά πόσο είναι ταγμένοι στο να είναι ελεύθεροι, να έχουν συνεχή επαγρύπνηση για την ελευθερία τους, να μην είναι σκλάβοι κανενός, να υποστηρίζουν τα πιστεύω τους και να κυνηγούν τα όνειρα τους.

Κι όχι μόνο ταγμένοι, αλλά κι αν είναι καταδικασμένοι από το Νόμο της Φύσης με ποινή Ανεξαρτησίας σ' ένα κλίμα, όπου ευδοκιμεί η ελευθερία, γιατί στην πολιορκία είναι έμφυτο να μην ανασαίνουν, να περιορίζονται, να υποδουλώνονται, να ασφυκτιούν, να πνίγονται.

Ο επίλογος;...Θαρραλέος!!!...

................................................

"Θέλει αρετήν και τόλμην

η ελευθερία".

(Ανδρέας Κάλβος)

------------------------------------------

Το Εγώ....

Το εγώ είναι η φωνή που φωνάζει μέσα σου

"Πρέπει να αποδείξεις κάτι. Πρέπει να ξεχωρίσεις"

Σε σπρώχνει να φανείς, να πείσεις, να εντυπωσιάσεις.

Σε κάνει να νομίζεις πως αν δεν ξεχωρίζεις, δεν αξίζεις.

Αλλά η αλήθεια είναι αλλού.

Δεν χρειάζεσαι χειροκρότημα για να έχεις αξία.

Ούτε μάσκες για να σταθείς.

Όσο πιο πολύ μεγαλώνει το Εγώ 

τόσο πιο πολύ μικραίνει η ψυχή.

Το Εγώ φοβάται.

Φοβάται μήπως δεν είναι "αρκετό"

και για να το κρύψει, φωνάζει , προκαλεί, παριστάνει.

Όμως η σιγουριά δεν φωνάζει.

Η αλήθεια δεν παριστάνει τίποτα.

Ο άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι 

δεν έχει ανάγκη να το δείξει σε κανέναν.

Το Εγώ είναι βαρύ.

Το αληθινό είναι ελαφρύ.

Και όποιος το καταλάβει αυτό 

ζει πιο ήσυχα. Πιο ελεύθερα. Πιο καθαρά.

----------------------------------------------------------

Στέκομαι αλλιώς.....

Η ζωή αλλάζει συνεχώς. 

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, κι εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε κανέναν.

Η σοφία είναι να αποδεχόμαστε αυτή την αλλαγή, χωρίς να παγιδευόμαστε στην αναμονή ή στο παρελθόν.

Κάθε κλειστή πόρτα δεν είναι τέλος, αλλά μια ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Τελικά, αυτό που μένει είναι η σχέση μας με τον εαυτό μας και η γαλήνη που βρίσκουμε μέσα μας, ακόμα κι όταν γύρω μας γίνεται αλλαγή.

Και κάπως έτσι, μαθαίνουμε.

Να αφήνουμε πίσω όσα δεν μένουν.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση ή τη σιωπή.

Να ζούμε όχι στην πόρτα, αλλά μέσα στο σπίτι μας.

Γιατί η ζωή δεν είναι η αναμονή, ούτε η επιστροφή.

Είναι το παρόν που κρατάμε όταν όλα τα άλλα έχουν φύγει.

-------------------------------------------------------------------------

Στάση μέσα στο φθινόπωρο...

Καθόμουν ήσυχα, χωρίς να σκέφτομαι τι έπρεπε να κάνω ή πού να πάω. Ο κόσμος γύρω μου συνέχιζε. Φύλλα έπεφταν, ο άνεμος περνούσε, κάποιοι περπατούσαν βιαστικά, άλλοι αργά. Δεν ήμουν ούτε θεατής ούτε μέρος του πλήθους. Ήμουν απλώς εκεί. Και τότε κατάλαβα κάτι απλό: Ίσως η αρμονία να μην είναι να βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο.Ίσως να είναι το αντίθετο. Να σταματάς να ψάχνεις. Να στέκεσαι, χωρίς ρόλο, χωρίς σκοπό. Να υπάρχεις. Η ζωή δεν είναι πάντα πορεία προς κάπου. Μερικές φορές είναι στάση. Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που δεν επιδιώκεις, δεν απαιτείς, δεν ελπίζεις, απλώς αναπνέεις.

Ζούμε συχνά σαν να πρέπει να γίνουμε κάτι, να αποδείξουμε, να φτάσουμε. Κι όμως, καμία άνοιξη δεν βιάζεται να ανθίσει και κανένα φύλλο δεν προσπαθεί να πέσει "σωστά". Όλα απλώς είναι. Κι αυτό αρκεί. Ίσως τελικά η σοφία της ζωής να είναι να μάθεις να σταματάς. Να κάθεσαι. Να κοιτάς.  Και να νιώθεις, βαθιά μέσα σου, πως ακόμη κι όταν δεν κάνεις τίποτα... δεν λείπεις από πουθενά.

--------------------------------------------------------------

Δεν γελάμε πια...

Η μέρα μπαίνει βιαστική, κουρασμένη, με τα χέρια γεμάτα υποχρεώσεις και το μυαλό βουτηγμένο σε άπειρες σκέψεις.

Οι λέξεις μας είναι ξηρές, τα βλέμματα κοφτά και το γέλιο μοιάζει πολυτέλεια που δεν περισσεύει πια.

Στο λεωφορείο, στις ουρές, στα γραφεία, το γέλιο σβήνει ανάμεσα σε ειδοποιήσεις, βαρετές συναντήσεις και τα ίδια ρητά που λέμε χωρίς να τα πιστεύουμε.

Είναι τόσο μικρός ο χρόνος για να χαμογελάσεις αληθινά,  τόσο γεμάτος από πρακτικά και αναβολές, ώστε το γέλιο μοιάζει ξένο, κάτι που ξεχάσαμε πώς να κάνουμε.

Δεν γελάμε πια...Κι όμως, μέσα στην καταιγίδα της καθημερινότητας, το γέλιο είναι μια ανάσα που μας λείπει.

Ας βρούμε λίγο χώρο για να το θυμηθούμε.

------------------------------------------------------

Όταν η ψυχή μιλάει στη Φύση....

- Πού βρίσκεται η ομορφιά του ανθρώπου;

- Δεν κατοικεί στα μάτια

ούτε στα χείλη που χαμογελούν

ούτε στο σώμα που περνάει.

Η ομορφιά ζει βαθιά

εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει 

μαζί με τον άνεμο

και ο χρόνος δεν μπορεί να την αγγίξει.

- Τι είναι η σοφία;

- Να βλέπεις τον κόσμο όπως είναι

χωρίς μάσκες και ψέματα.

Να ακούς 

τον ψίθυρο του δέντρου

να μαθαίνεις 

από τον κύκλο του ποταμιού

και να καταλαβαίνεις 

ότι όλα περνούν

και μέσα στο πέρασμα 

γεννιέται η γνώση.

- Κι η δικαιοσύνη;

- Είναι το μέτρο που κρατάς 

σαν ρίζα σταθερή στη γη.

Να δίνεις όσα μπορείς

να στέκεσαι όρθιος

απέναντι στην αδικία

και να θυμάσαι πως 

η κάθε πράξη επιστρέφει 

σαν νερό στην πηγή.

- Τι είναι η ανδρεία;

- Να περπατάς στο μονοπάτι 

ακόμα κι όταν η καταιγίδα σαρώνει.

Να φοβάσαι 

και να συνεχίζεις να προχωράς,

να στέκεσαι όρθιος 

όταν τα κύματα σε χτυπούν,

γιατί η δύναμη δεν κρύβεται 

στο ύψος των βουνών

αλλά στην επιμονή της ψυχής.

- Και η εγκράτεια;

- Είναι η τέχνη της ισορροπίας.

Να ξέρεις πότε να κρατάς, 

πότε να αφήνεις,

να επιθυμείς 

χωρίς να αιχμαλωτίζεσαι,

να ζεις με τα όρια 

που χαράζει ο κόσμος

και μέσα τους 

να ανακαλύπτεις την ελευθερία.

- Κι έτσι γεννιέται η ομορφιά;

- Ναι.

------------------------------------------------------

Όσοι φεύγουν, μένουν μέσα μας

Πολύς κόσμος περνάει από τη ζωή μας, σαν φευγαλέα σύννεφα που αφήνουν πίσω τους ίχνη φωτός και σκιάς. Κάποιοι φεύγουν πριν προλάβουμε να τους αγγίξουμε, κάποιοι μένουν μόνο για λίγο και κάποιοι φαίνεται να μένουν για πάντα, μα στην πραγματικότητα κρατούν μόνο ό,τι τους αφήσαμε. Κάθε αποχωρισμός σφραγίζει την ψυχή μας. Κάθε αναχώρηση αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει με λόγια, μόνο με σιωπή και ανάμνηση.

Οι άνθρωποι φεύγουν για πολλούς λόγους. Κάποιοι γιατί δεν μπορούν να δώσουν όσα η καρδιά μας ζητάει, όχι γιατί δεν θέλουν. Κάποιοι γιατί οι φόβοι τους ή οι ανασφάλειές τους τους σπρώχνουν μακριά. Κάποιοι γιατί ήρθε η ώρα τους να συνεχίσουν αλλού, σε δρόμους που εμείς δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε. Η φυγή δεν είναι πάντα άρνηση αγάπης. Μερικές φορές είναι η μοναδική μορφή ειλικρίνειας που τους μένει.

Ο πόνος από τη φυγή δεν είναι αδυναμία. Είναι η μαρτυρία ότι αγαπήσαμε αληθινά. Η καρδιά μας συνηθίζει να χάνει, να αφήνει να φύγουν όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μείνουν κι όμως μέσα στο κενό ανακαλύπτουμε την ίδια μας τη δύναμη. Η ζωή δεν είναι να κρατάμε, αλλά να δίνουμε ό,τι μπορούμε, με όλη μας την ψυχή, χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Και όταν το δώσαμε, ακόμα κι αν φεύγουν, αυτό δεν χάνεται. Γίνεται κομμάτι μας, αφήνει φως εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκοτάδι.

Στη νέα χρονιά, ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι ποιοι θα μείνουν, αλλά τι μένει μέσα μας όταν φεύγουν. Η μοναξιά δεν είναι έλλειψη. Είναι το πεδίο όπου η ψυχή μας αναπνέει, όπου ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας, όπου συνειδητοποιούμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε. Εκεί μαθαίνουμε ότι η απώλεια δεν είναι τιμωρία. Είναι μάθημα, είναι η σιωπή που διδάσκει, είναι η πληγή που θεραπεύει.

Κάθε άνθρωπος που φεύγει αφήνει έναν τόπο κενό μέσα μας, αλλά αυτό το κενό είναι και η δύναμή μας. Εκεί χτίζουμε την ικανότητά μας να αγαπάμε ξανά, να δίνουμε ξανά, να εμπιστευόμαστε ξανά. Η καρδιά μας γίνεται πιο βαθιά, πιο ανθρώπινη, πιο φωτεινή. Και τελικά, η ζωή μας μαθαίνει ότι όσο πονάμε, τόσο ζούμε. Όσο αφήνουμε, τόσο αγαπάμε. Και όσα δόθηκαν με αλήθεια ποτέ δεν χάνονται. Μένουν για πάντα, σαν φλόγα που φωτίζει τις πιο σκοτεινές μας νύχτες.

Στο τέλος, δεν μετράμε ποιοι έμειναν και ποιοι έφυγαν. Μετράμε όσα αντέξαμε, όσα δώσαμε και όσα μάθαμε να αφήνουμε χωρίς να μικραίνουμε. Γιατί η ζωή συνεχίζεται όχι με όσους κρατήσαμε, αλλά με όσα έγιναν κομμάτι μας.

---------------------------------------------

Μάσκες και αλήθεια 

Φορούν πρόσωπα δανεικά, καλοσιδερωμένα χαμόγελα και λόγια που δεν τους ανήκουν. Μιλούν για αλήθειες που δεν ζουν και για συναισθήματα που δεν νιώθουν ποτέ. Στα μάτια τους καθρεφτίζεται ένα κενό, σαν δωμάτιο χωρίς φως, όπου τίποτα δεν μένει για πολύ.