Ελεύθεροι ή πολιορκημένοι;

Αναρωτηθήκατε ποτέ, φίλες και φίλοι, τι από τα δύο είστε; 

Διότι αν είστε ελεύθεροι, είναι αδύνατο να είστε δούλοι στα πάθη σας και να κυριαρχείστε απ' αυτά, σύμφωνα με την Πυθαγόρεια σκέψη.

Αν είστε πολιορκημένοι, τότε δεν ξέρετε να διαχειριστείτε ανθρώπους και καταστάσεις.

 Όσα πτυχία κι αν έχετε είναι άχρηστα, διότι δεν γνωρίζετε το μυστικό της αλλαγής.

Ποιο είναι αυτό;

Να εστιάσετε όλη την ενέργεια σας στο πώς να πολεμήσετε τα παλιά και να χτίσετε καινούργια, σύμφωνα με τον βαθυστόχαστο Σωκράτη.

Εκτός κι αν είστε "ελεύθεροι πολιορκημένοι", οπότε πρέπει να επιχειρήσετε να οδηγηθείτε με πλήρη συνείδηση στη θυσία για την κατάκτηση της ολοκληρωτικής ελευθερίας σας νικώντας όλους τους πειρασμούς με υπευθυνότητα, δυναμική αντίσταση κι εσωτερική θέληση.

" Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέληση μου βράχος", στ. 51, Διονύσιος Σολωμός, ποίημα "Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι".

Για όσους αναρωτιούνται αν είναι ελεύθεροι ή πολιορκημένοι, ας ψάξουν κατά πόσο είναι ταγμένοι στο να είναι ελεύθεροι, να έχουν συνεχή επαγρύπνηση για την ελευθερία τους, να μην είναι σκλάβοι κανενός, να υποστηρίζουν τα πιστεύω τους και να κυνηγούν τα όνειρα τους.

Κι όχι μόνο ταγμένοι, αλλά κι αν είναι καταδικασμένοι από το Νόμο της Φύσης με ποινή Ανεξαρτησίας σ' ένα κλίμα, όπου ευδοκιμεί η ελευθερία, γιατί στην πολιορκία είναι έμφυτο να μην ανασαίνουν, να περιορίζονται, να υποδουλώνονται, να ασφυκτιούν, να πνίγονται.

Ο επίλογος;...Θαρραλέος!!!...

................................................

"Θέλει αρετήν και τόλμην

η ελευθερία".

(Ανδρέας Κάλβος)

------------------------------------------

Το Εγώ....

Το εγώ είναι η φωνή που φωνάζει μέσα σου

"Πρέπει να αποδείξεις κάτι. Πρέπει να ξεχωρίσεις"

Σε σπρώχνει να φανείς, να πείσεις, να εντυπωσιάσεις.

Σε κάνει να νομίζεις πως αν δεν ξεχωρίζεις, δεν αξίζεις.

Αλλά η αλήθεια είναι αλλού.

Δεν χρειάζεσαι χειροκρότημα για να έχεις αξία.

Ούτε μάσκες για να σταθείς.

Όσο πιο πολύ μεγαλώνει το Εγώ 

τόσο πιο πολύ μικραίνει η ψυχή.

Το Εγώ φοβάται.

Φοβάται μήπως δεν είναι "αρκετό"

και για να το κρύψει, φωνάζει , προκαλεί, παριστάνει.

Όμως η σιγουριά δεν φωνάζει.

Η αλήθεια δεν παριστάνει τίποτα.

Ο άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι 

δεν έχει ανάγκη να το δείξει σε κανέναν.

Το Εγώ είναι βαρύ.

Το αληθινό είναι ελαφρύ.

Και όποιος το καταλάβει αυτό 

ζει πιο ήσυχα. Πιο ελεύθερα. Πιο καθαρά.

----------------------------------------------------------

Στέκομαι αλλιώς.....

Η ζωή αλλάζει συνεχώς. 

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, κι εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε κανέναν.

Η σοφία είναι να αποδεχόμαστε αυτή την αλλαγή, χωρίς να παγιδευόμαστε στην αναμονή ή στο παρελθόν.

Κάθε κλειστή πόρτα δεν είναι τέλος, αλλά μια ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Τελικά, αυτό που μένει είναι η σχέση μας με τον εαυτό μας και η γαλήνη που βρίσκουμε μέσα μας, ακόμα κι όταν γύρω μας γίνεται αλλαγή.

Και κάπως έτσι, μαθαίνουμε.

Να αφήνουμε πίσω όσα δεν μένουν.

Να μη φοβόμαστε την απόσταση ή τη σιωπή.

Να ζούμε όχι στην πόρτα, αλλά μέσα στο σπίτι μας.

Γιατί η ζωή δεν είναι η αναμονή, ούτε η επιστροφή.

Είναι το παρόν που κρατάμε όταν όλα τα άλλα έχουν φύγει.

-------------------------------------------------------------------------

Στάση μέσα στο φθινόπωρο...

Καθόμουν ήσυχα, χωρίς να σκέφτομαι τι έπρεπε να κάνω ή πού να πάω. Ο κόσμος γύρω μου συνέχιζε. Φύλλα έπεφταν, ο άνεμος περνούσε, κάποιοι περπατούσαν βιαστικά, άλλοι αργά. Δεν ήμουν ούτε θεατής ούτε μέρος του πλήθους. Ήμουν απλώς εκεί. Και τότε κατάλαβα κάτι απλό: Ίσως η αρμονία να μην είναι να βρίσκεις τη θέση σου στον κόσμο.Ίσως να είναι το αντίθετο. Να σταματάς να ψάχνεις. Να στέκεσαι, χωρίς ρόλο, χωρίς σκοπό. Να υπάρχεις. Η ζωή δεν είναι πάντα πορεία προς κάπου. Μερικές φορές είναι στάση. Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που δεν επιδιώκεις, δεν απαιτείς, δεν ελπίζεις, απλώς αναπνέεις.

Ζούμε συχνά σαν να πρέπει να γίνουμε κάτι, να αποδείξουμε, να φτάσουμε. Κι όμως, καμία άνοιξη δεν βιάζεται να ανθίσει και κανένα φύλλο δεν προσπαθεί να πέσει "σωστά". Όλα απλώς είναι. Κι αυτό αρκεί. Ίσως τελικά η σοφία της ζωής να είναι να μάθεις να σταματάς. Να κάθεσαι. Να κοιτάς.  Και να νιώθεις, βαθιά μέσα σου, πως ακόμη κι όταν δεν κάνεις τίποτα... δεν λείπεις από πουθενά.

--------------------------------------------------------------

Δεν γελάμε πια...

Η μέρα μπαίνει βιαστική, κουρασμένη, με τα χέρια γεμάτα υποχρεώσεις και το μυαλό βουτηγμένο σε άπειρες σκέψεις.

Οι λέξεις μας είναι ξηρές, τα βλέμματα κοφτά και το γέλιο μοιάζει πολυτέλεια που δεν περισσεύει πια.

Στο λεωφορείο, στις ουρές, στα γραφεία, το γέλιο σβήνει ανάμεσα σε ειδοποιήσεις, βαρετές συναντήσεις και τα ίδια ρητά που λέμε χωρίς να τα πιστεύουμε.

Είναι τόσο μικρός ο χρόνος για να χαμογελάσεις αληθινά,  τόσο γεμάτος από πρακτικά και αναβολές, ώστε το γέλιο μοιάζει ξένο, κάτι που ξεχάσαμε πώς να κάνουμε.

Δεν γελάμε πια...Κι όμως, μέσα στην καταιγίδα της καθημερινότητας, το γέλιο είναι μια ανάσα που μας λείπει.

Ας βρούμε λίγο χώρο για να το θυμηθούμε.

------------------------------------------------------

Όταν η ψυχή μιλάει στη Φύση....

- Πού βρίσκεται η ομορφιά του ανθρώπου;

- Δεν κατοικεί στα μάτια

ούτε στα χείλη που χαμογελούν

ούτε στο σώμα που περνάει.

Η ομορφιά ζει βαθιά

εκεί όπου η ψυχή ανασαίνει 

μαζί με τον άνεμο

και ο χρόνος δεν μπορεί να την αγγίξει.

- Τι είναι η σοφία;

- Να βλέπεις τον κόσμο όπως είναι

χωρίς μάσκες και ψέματα.

Να ακούς 

τον ψίθυρο του δέντρου

να μαθαίνεις 

από τον κύκλο του ποταμιού

και να καταλαβαίνεις 

ότι όλα περνούν

και μέσα στο πέρασμα 

γεννιέται η γνώση.

- Κι η δικαιοσύνη;

- Είναι το μέτρο που κρατάς 

σαν ρίζα σταθερή στη γη.

Να δίνεις όσα μπορείς

να στέκεσαι όρθιος

απέναντι στην αδικία

και να θυμάσαι πως 

η κάθε πράξη επιστρέφει 

σαν νερό στην πηγή.

- Τι είναι η ανδρεία;

- Να περπατάς στο μονοπάτι 

ακόμα κι όταν η καταιγίδα σαρώνει.

Να φοβάσαι 

και να συνεχίζεις να προχωράς,

να στέκεσαι όρθιος 

όταν τα κύματα σε χτυπούν,

γιατί η δύναμη δεν κρύβεται 

στο ύψος των βουνών

αλλά στην επιμονή της ψυχής.

- Και η εγκράτεια;

- Είναι η τέχνη της ισορροπίας.

Να ξέρεις πότε να κρατάς, 

πότε να αφήνεις,

να επιθυμείς 

χωρίς να αιχμαλωτίζεσαι,

να ζεις με τα όρια 

που χαράζει ο κόσμος

και μέσα τους 

να ανακαλύπτεις την ελευθερία.

- Κι έτσι γεννιέται η ομορφιά;

- Ναι.

------------------------------------------------------

Όσοι φεύγουν, μένουν μέσα μας

Πολύς κόσμος περνάει από τη ζωή μας, σαν φευγαλέα σύννεφα που αφήνουν πίσω τους ίχνη φωτός και σκιάς. Κάποιοι φεύγουν πριν προλάβουμε να τους αγγίξουμε, κάποιοι μένουν μόνο για λίγο και κάποιοι φαίνεται να μένουν για πάντα, μα στην πραγματικότητα κρατούν μόνο ό,τι τους αφήσαμε. Κάθε αποχωρισμός σφραγίζει την ψυχή μας. Κάθε αναχώρηση αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει με λόγια, μόνο με σιωπή και ανάμνηση.

Οι άνθρωποι φεύγουν για πολλούς λόγους. Κάποιοι γιατί δεν μπορούν να δώσουν όσα η καρδιά μας ζητάει, όχι γιατί δεν θέλουν. Κάποιοι γιατί οι φόβοι τους ή οι ανασφάλειές τους τους σπρώχνουν μακριά. Κάποιοι γιατί ήρθε η ώρα τους να συνεχίσουν αλλού, σε δρόμους που εμείς δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε. Η φυγή δεν είναι πάντα άρνηση αγάπης. Μερικές φορές είναι η μοναδική μορφή ειλικρίνειας που τους μένει.

Ο πόνος από τη φυγή δεν είναι αδυναμία. Είναι η μαρτυρία ότι αγαπήσαμε αληθινά. Η καρδιά μας συνηθίζει να χάνει, να αφήνει να φύγουν όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μείνουν κι όμως μέσα στο κενό ανακαλύπτουμε την ίδια μας τη δύναμη. Η ζωή δεν είναι να κρατάμε, αλλά να δίνουμε ό,τι μπορούμε, με όλη μας την ψυχή, χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Και όταν το δώσαμε, ακόμα κι αν φεύγουν, αυτό δεν χάνεται. Γίνεται κομμάτι μας, αφήνει φως εκεί που πριν υπήρχε μόνο σκοτάδι.

Στη νέα χρονιά, ίσως το πιο σημαντικό δεν είναι ποιοι θα μείνουν, αλλά τι μένει μέσα μας όταν φεύγουν. Η μοναξιά δεν είναι έλλειψη. Είναι το πεδίο όπου η ψυχή μας αναπνέει, όπου ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας, όπου συνειδητοποιούμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε. Εκεί μαθαίνουμε ότι η απώλεια δεν είναι τιμωρία. Είναι μάθημα, είναι η σιωπή που διδάσκει, είναι η πληγή που θεραπεύει.

Κάθε άνθρωπος που φεύγει αφήνει έναν τόπο κενό μέσα μας, αλλά αυτό το κενό είναι και η δύναμή μας. Εκεί χτίζουμε την ικανότητά μας να αγαπάμε ξανά, να δίνουμε ξανά, να εμπιστευόμαστε ξανά. Η καρδιά μας γίνεται πιο βαθιά, πιο ανθρώπινη, πιο φωτεινή. Και τελικά, η ζωή μας μαθαίνει ότι όσο πονάμε, τόσο ζούμε. Όσο αφήνουμε, τόσο αγαπάμε. Και όσα δόθηκαν με αλήθεια ποτέ δεν χάνονται. Μένουν για πάντα, σαν φλόγα που φωτίζει τις πιο σκοτεινές μας νύχτες.

Στο τέλος, δεν μετράμε ποιοι έμειναν και ποιοι έφυγαν. Μετράμε όσα αντέξαμε, όσα δώσαμε και όσα μάθαμε να αφήνουμε χωρίς να μικραίνουμε. Γιατί η ζωή συνεχίζεται όχι με όσους κρατήσαμε, αλλά με όσα έγιναν κομμάτι μας.

---------------------------------------------

Μάσκες και αλήθεια 

Φορούν πρόσωπα δανεικά, καλοσιδερωμένα χαμόγελα και λόγια που δεν τους ανήκουν. Μιλούν για αλήθειες που δεν ζουν και για συναισθήματα που δεν νιώθουν ποτέ. Στα μάτια τους καθρεφτίζεται ένα κενό, σαν δωμάτιο χωρίς φως, όπου τίποτα δεν μένει για πολύ.

 Ποια είναι αυτή η κοπελιά; 

 Το παραμύθι που είμαι Εγώ 

 Η Δύναμη της Αδιαφορίας...

Η δύναμη δεν είναι στο χτύπημα,

ούτε στο να τραντάζεις τον κόσμο γύρω σου.

Η αληθινή δύναμη είναι η σιωπή,

το βλέμμα που παρατηρεί χωρίς να δεσμεύεται.

Η ζωή προχωρά, ανεξάρτητη

και η ψυχή δεν χρειάζεται μαρτυρίες ούτε ανταπόκριση.

Κάθε κίνηση των άλλων, κάθε λάθος ή πάθος,

είναι απλώς ένα κύμα στον ωκεανό της ύπαρξής σου.

Η αδιαφορία δεν είναι κενό.

Είναι επιλογή, συνειδητή και δυνατή.

Και η ηρεμία σου δεν είναι παθητική.

Είναι όπλο, φάρος, καθαρή συνείδηση.

Να παρατηρείς, να γνωρίζεις, να περιμένεις 

και να μην παραδίδεις το βάρος σου στους άλλους.

Η πραγματική νίκη δεν φαίνεται.

Είναι η ανεξαρτησία σου, η απόλυτη ελευθερία,

η ίδια η ζωή σου που κυλά χωρίς δεσμά.

Σαν πούμα στον ουρανό της σιωπής,

η ύπαρξή σου είναι νόμος και αλήθεια.

Δεν κυνηγάς. Δεν προσποιείσαι.

Απλώς υπάρχεις  και σε αυτό είναι η δύναμή σου.

Και στο τέλος, δεν χρειάζεται να χτυπήσεις, να φωνάξεις ή να αποδείξεις τίποτα.

Η πραγματική δύναμη είναι αόρατη, σαν αέρας που διαπερνά τη σιωπή,

σαν πούμα που κινείται ανάμεσα στις σκιές χωρίς να αφήνει ίχνη.

Η ζωή σου προχωρά, η ψυχή σου παραμένει σταθερή

και η αξία σου δεν κρέμεται από τις πράξεις ή τα πάθη των άλλων.

Η αδιαφορία σου είναι επιλογή, η ηρεμία σου όπλο και η συνείδησή σου το φως που δεν δύει.

Μείνε σταθερά... Παρατήρησε...Ξέχνα τα άσκοπα χτυπήματα.

Η πραγματική νίκη είναι να ζεις ελεύθερα, ανεξάρτητα, αδιάσπαστα και να αφήνεις τη ζωή σου να μιλάει από μόνη της.

Κάθε στιγμή που επιλέγεις να ζήσεις έτσι,

είναι η στιγμή που η δύναμή σου γίνεται αιώνια.

Επειδή....

Η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι να χτυπάς, αλλά να έχεις ανεξαρτησία, να παρατηρείς και να αφήνεις τη ζωή σου να μιλάει από μόνη της.

----------_-----------------------------------------------_------_-----

 Η ζωή ανήκει σε μας...

Η ζωή μας είναι δική μας.  

Η ενέργεια, η χαρά και ο χρόνος μας ανήκουν μόνο σε εμάς.

Σε μια κοινωνία που συχνά μας θέλει να παρακολουθούμε, να αντιδρούμε, να συγκρίνουμε και να τρέχουμε πίσω από εικόνες ή θεατράκια, η μεγαλύτερη δύναμη που μπορούμε να δείξουμε είναι να ζούμε για εμάς.

Ό,τι δεν μας χτίζει, δεν μας αγγίζει. 

Ό,τι δεν προσθέτει αξία στη ζωή μας, το αφήνουμε πίσω. 

Δεν χάνουμε ενέργεια σε ανθρώπους που παίζουν θέατρο ή προσπαθούν να μας ελέγξουν. 

Δεν χάνουμε χρόνο σε ζηλοφθονίες, συγκρίσεις ή προσδοκίες άλλων.

Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην αυτογνωσία και στην επιλογή μας να επενδύουμε σε σχέσεις, εμπειρίες και έργα που πραγματικά μετρούν. 

Στην κοινωνία που μας περιβάλλει, είναι εύκολο να χαθούμε στον θόρυβο, αλλά όποιος μαθαίνει να κρατάει την ενέργειά του, την ψυχική του ηρεμία και την προσοχή του εκεί που αξίζει, χτίζει πραγματική ζωή, όχι θεατρικές ψευδαισθήσεις.

Και στο τέλος, ας θυμόμαστε όλοι ότι, όπως λέει ένα σοφό απόφθεγμα, «Η ζωή και η χαρά μας ανήκουν σε εμάς.

Ό,τι δεν μας χτίζει, δεν μας αγγίζει». 

Ας ζήσουμε λοιπόν για εμάς, δυνατοί, ελεύθεροι και αλώβητοι από ό,τι δεν αξίζει.

-----------------------------------------------------------------------------

Μην χαϊδεύετε εγωισμούς 

Μην ξοδεύετε την ψυχή σας σε ανθρώπους που παρεξηγιούνται για το τίποτα.

Κάποιοι κλείνονται, κατεβάζουν μούτρα και σωπαίνουν. Δεν αναζητούν λύση. Αναζητούν έλεγχο.

Αν φταίξατε, μια ειλικρινής συγγνώμη αρκεί.

Από εκεί και πέρα, σταματάτε. Δεν κυνηγάτε. Δεν χαϊδεύετε εγωισμούς.

Η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύεται.

Οι σχέσεις δεν θεραπεύονται με σιωπές, παιχνίδια και καπρίτσια.

Θεραπεύονται με σεβασμό, με καθαρό λόγο, με αλήθεια.

Αφήστε τους στην ησυχία τους.

Αν θέλουν να ωριμάσουν, θα το κάνουν.

Αν όχι, συνεχίζετε πιο ήρεμοι, πιο σοφοί, πιο δυνατοί.

Και στο τέλος...

Ζητήστε συγγνώμη από τον εαυτό σας.

Όχι γιατί κάνατε λάθος,

αλλά γιατί αργήσατε να καταλάβετε

σε ποιον δίνατε αξία.

Αυτός είναι ο δρόμος της ελευθερίας σας:

ηρεμία στην ψυχή, καθαρός νους, καρδιά που δεν δεσμεύεται από ανθρώπους που δεν θέλουν να ωριμάσουν.

Και τότε... θα δείτε πόσο δυνατοί πραγματικά είστε.

_---------_--------------------------------------------------

Στο ξεκίνημα της Σαρακοστής...

Η Καθαρά Δευτέρα ξημερώνει με έναν αέρα διαφορετικό.

Σαν να έχει πλυθεί ο ουρανός από τα χρώματα και τις φωνές της Αποκριάς και να στέκει τώρα καθαρός, γαλάζιος, έτοιμος να δεχτεί τις πρώτες σιωπές της Σαρακοστής. 

Τα γέλια των μεταμφιεσμένων έχουν σβήσει, οι μάσκες έχουν πέσει, και στη θέση τους μένει μια ήρεμη υπόσχεση: μια αρχή καινούργια, πιο εσωτερική.

Είναι το κατώφλι μιας πορείας σαράντα ημερών που οδηγεί στο Πάσχα. 

Μα δεν είναι μονάχα μια αλλαγή στο ημερολόγιο.

Είναι και μια πρόσκληση. 

Να καθαρίσει ο νους από τη φασαρία, η καρδιά από το βάρος, το βλέμμα από τη συνήθεια. 

Η νηστεία δεν έρχεται σαν στέρηση, αλλά σαν άσκηση ελευθερίας.

Σαν ένας τρόπος να θυμηθεί ο άνθρωπος τι έχει πραγματικά ανάγκη και ποιο φως αναζητά.

Στα σπίτια απλώνεται το άρωμα της λαγάνας, ο χαλβάς κόβεται σε κομμάτια γλυκά και ταπεινά, τα θαλασσινά στρώνονται στο τραπέζι σαν δώρα της θάλασσας. 

Κι ύστερα, οι δρόμοι οδηγούν στη φύση. 

Στα ξέφωτα και στους λόφους, εκεί όπου το χώμα μυρίζει υγρασία και άνοιξη που έρχεται, υψώνονται οι χαρταετοί. 

Με μια κλωστή δεμένη στο χέρι, ο άνθρωπος αφήνει το βλέμμα του να ταξιδέψει ψηλά, σαν να στέλνει μαζί με το πολύχρωμο πανί μια προσευχή, μια επιθυμία για ανάταση.

Και έτσι, μέσα στη γαλήνη αυτής της ημέρας, γεννιέται μια σιωπηλή ευχή: να είναι καθαρός ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας, καθαρή η σκέψη που μας οδηγεί, καθαρή η καρδιά που συγχωρεί και αγαπά. 

Είθε η πορεία της Σαρακοστής να μας βρει πιο αληθινούς, πιο φωτεινούς, πιο έτοιμους να συναντήσουμε την Ανάσταση όχι μόνο ως γιορτή, αλλά ως βίωμα ψυχής.

-------__------------------------------------------------------

Στον δρόμο της αλλαγής...

Αν ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης,

τι πρόσωπο του χαρίζουμε σήμερα;

Ίσως η απάντηση

να είναι η αρχή της αλλαγής.

Κάθε μικρή μας πράξη

μπορεί να φωτίσει τη μέρα

και να δείξει δρόμο 

εκεί που δεν βλέπαμε.

Στον κόσμο που καίγεται από αδικίες,

που πονά και σιωπά,

κάθε φως, όσο μικρό κι αν είναι,

γίνεται αντίβαρο στο σκοτάδι.

Και στο τέλος, μένει μόνο 

η επιλογή μας.

Αν ο κόσμος είναι καθρέφτης,

ας του χαρίσουμε το πρόσωπο 

που θέλουμε να δούμε.

Γιατί...

η αλλαγή ξεκινά από εκεί 

που κοιτάμε με συνείδηση

και από το θάρρος 

να αναγνωρίσουμε το δράμα

όχι για να το φοβηθούμε, 

αλλά για να το μεταμορφώνουμε

με συμπόνια, πράξεις που ενώνουν

και το θάρρος να φωτίζουμε 

εκεί που όλοι κοιτούν μακριά.

---------------------------------------------------

 Χωρίς Ντροπή: Μια Νιτσεϊκή Αποκάλυψη

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν 

μέσα στην αυτάρκειά τους,

σαν να έχουν κλείσει 

τα σύνορα της ψυχής τους.

Κοιτάζουν τον πόνο των άλλων 

σαν παράσταση

και η συμπόνια τους δεν καίει, 

δεν αναστατώνει,

είναι ένα καθαρό, άδειο φως,

που τους δείχνει καλύτερους 

χωρίς κόστος.

Δεν ντρέπονται.

Δεν λυγίζουν.

Η ζωή γύρω τους καίγεται,

η αδικία βαθαίνει, 

η φτώχεια μένει,

αλλά αυτοί παραμένουν ασφαλείς,

αναπαυόμενοι 

στην ηθική τους αυτάρκεια.

Μιλούν για αρετή 

σαν να είναι δικαίωμα

και οι λέξεις τους 

γίνονται όπλα εναντίον 

της πραγματικότητας.

Η ντροπή έχει φύγει

κι αυτή η απουσία καθιστά 

τη συμπόνια τους φρουρά,

που φυλάει μόνο τον εαυτό τους 

από κάθε αλήθεια που καίει.

Σε αυτούς αναφέρεται ο Νίτσε:

στους μακάριους, 

στους υποκριτικούς συμπονετικούς,

που δεν γνωρίζουν 

τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος,

που ζουν σαν θεατές σ' έναν πόνο 

που δεν τους αγγίζει

και που η ηθική τους αυτάρκεια 

γίνεται θρόνος πάνω στον κόσμο.

Κι όμως, η ζωή συνεχίζει,

με τα σώματα των αδύναμων παγιδευμένα,

με τα λόγια των ισχυρών 

γεμάτα φως αλλά χωρίς ζέστη

και με την ψευτοσυμπόνια 

να παίζει τον ρόλο της τάξης.

Και στο τέλος, ίσως μένει 

μόνο ένα ερώτημα:

αν η συμπόνια δεν αιμορραγεί

αν η ντροπή δεν επιστρέφει

αν η αυτάρκεια δεν λυγίζει ποτέ,

τότε ποιος, στ' αλήθεια, σώζει τον κόσμο;

-----------_--------------------------------------------

Εμπειρία, γενναιότητα, ρίσκο: Η τέχνη να ζεις.

Μερικά πράγματα δεν μπορεί

κανείς να τα κρίνει 

αν δεν τα έχει δοκιμάσει μόνος του, 

σύμφωνα με το σκεπτικό 

του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Εμπειρία, λοιπόν! ... Ναι, εμπειρία!...

Αυτή μας διδάσκει. 

Μας δείχνει...

τα μονοπάτια 

που έχουν δοκιμαστεί...

τις πληγές που αφήνουν τα λάθη...

τις χαρές που φέρνουν οι νίκες...

Μόνο εμπειρία; 

Όχι! Δεν φτάνει από μόνη της!

Χρειάζεται γενναιότητα 

για να βαδίσουμε σε αγνώστους δρόμους

για να κοιτάξουμε κατάματα το φόβο 

και να μην τον αφήσουμε 

να μας σταματήσει.

Και τι άλλο χρειάζεται;

Ρίσκο!...Να δοκιμάσουμε κάτι νέο....!

Να ρισκάρουμε την ήρεμη ασφάλεια 

για να αγγίξουμε την ουσία της ζωής.

Και μόνο όταν ενώσουμε:

Εμπειρία - Γενναιότητα - Ρίσκο,

νιώθουμε την πραγματική δύναμη 

να ζούμε πλήρως.

Ας γεμίσουμε τις μέρες μας

με θάρρος, χαρά και τόλμη!

Ας αφήσουμε την καρδιά μας ανοιχτή 

σε όμορφες στιγμές,

νέες εμπειρίες 

και μικρές εκπλήξεις 

που φέρνουν φως στη ζωή μας...

και κάθε στιγμή θα λάμπει...

και θα κάνει τη χαρά πιο αληθινή...

------------------------------------------------------

Τρεις εαυτοί...

Κάθομαι δίπλα στην παλέτα μου και χαμογελώ με το μικρό μου πλήθος από πρόσωπα. 

Δύο από αυτά έχουν γεννηθεί από ανθρώπινα χέρια, με χρόνο, φροντίδα και παρουσία.

Εκεί αναγνωρίζω τον εαυτό μου. 

Κι ύστερα υπάρχει κι εκείνη, η εκδοχή της τεχνητής νοημοσύνης, γρήγορη και άψογη, σαν να βιάστηκε να με τελειώσει. 

Αχ, κυρία τεχνητή νοημοσύνη μου, δεν βλέπεις τις διαφορές σου απέναντι στις άλλες δύο χειροποίητες; 

Εκείνες στέκονται ήσυχες και πλήρεις. 

Κι εγώ απλώς τις κοιτάζω και χαμογελώ, γιατί ξέρω: άλλο να με δημιουργούν κι άλλο να με υπολογίζουν.

Η τεχνολογία μπορεί να δημιουργεί εικόνες που μοιάζουν τέλειες και αψεγάδιαστες, αλλά η πραγματική τέχνη αφήνει κάτι παραπάνω.

Αφήνει ίχνη, αναπνοή και ψυχή. 

Όπως λέω και για τον εαυτό μου σε αυτή τη μικρή συνύπαρξη προσώπων: 

«Η τεχνολογία δημιουργεί εικόνες· η τέχνη αφήνει ψυχή.» 

Κι αυτά τα ίχνη είναι που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε, πέρα από τα γρήγορα αποτελέσματα, πέρα από τους αλγόριθμους, εκεί όπου η ανθρώπινη ματιά και η προσοχή αφήνουν το μοναδικό τους σημάδι.

Κι έτσι, ανάμεσα στις τρεις προσωπογραφίες μου, γελάω και καταλαβαίνω: οι εικόνες μπορεί να είναι πολλές, αλλά η ψυχή μένει μόνο εκεί που η ανθρώπινη ματιά αφιερώνει χρόνο.

-----------------------------------------------------------------

Το τίμημα του δρόμου...

Υπάρχουν δύο δρόμοι 

που μπορεί να βαδίσει ένας άνθρωπος.

Ο ένας φωνάζει για να τον δουν όλοι.

Ο άλλος σιωπά 

και αφήνει τις πράξεις του να μιλήσουν.

Εσείς ποιον θα διαλέγατε;

Τον δρόμο του θορύβου 

ή τον δρόμο της σιωπηλής αξίας; 

Και γιατί;

Ο δρόμος του θορύβου:

Λάμπει για λίγο, 

καθηλώνει τα βλέμματα,

μα η επίδρασή του σβήνει γρήγορα

κι η φωνή χάνεται μέσα στον χρόνο

χωρίς ίχνος ουσιαστικής αξίας.

Ο δρόμος της σιωπηλής αξίας:

Δεν φωνάζει, 

δεν εντυπωσιάζει με λόγια,

μα με πράξεις που μένουν, 

με καρδιά που στηρίζει, 

με φως που διαρκεί.

Εκεί ριζώνει η αληθινή δύναμη, 

η αληθινή κοινωνία, 

η αληθινή αλλαγή.

---------------------------------------------

Αξέχαστα....!!!

Οι ωραίες αναμνήσεις δεν πονάνε.

Δεν είναι αιχμές που τρυπούν την καρδιά.

Είναι φως που μπαίνει απαλά από το παράθυρο κι ένα χαμόγελο που ξεπηδά χωρίς λόγο.

Σου θυμίζουν τις στιγμές που έζησες αληθινά, τους ανθρώπους που σε άγγιξαν,

τα δάκρυα και τα γέλια που μοιράστηκες.

Δεν ζητούν τίποτα από εσένα παρά μόνο να τις θυμηθείς.

Και καθώς τις θυμάσαι, καταλαβαίνεις κάτι απλό αλλά βαθύ....ότι όλα όσα αξίζουν στη ζωή,  οι αγάπες, οι χαρές, οι στιγμές, ήταν πολύτιμα γιατί υπήρξαν.

Και στο τέλος, μόνο αυτή η αξία μένει.

Οι ωραίες αναμνήσεις δεν πονάνε.

Απλώς θυμίζουν πόσο άξιζε.

------------------------------------------------